Tuba'dan Mektuplar

KACIS

2011-09-07T23:13:00.000-07:00

Bir silkinemedin, uzerinden su yorgun, agir topragi bir turlu atamadin. Yasin mi ilerledi, hayat mi artik agir gelmeye basladi, sorumluluklarini yerine getirmeye calismak mi yoksa butun enerjini tuketti? Insan hic yapayalniz kalmanin hayalini kurar mi? Her seyden kacmanin? Her seyi geride birakmanin, bir kendisini alip gitmenin hayalini? Neresi olmasi onemli degil? Ne kadar kalinacagi da? Bir sen olacaksin, bunca yil herkesi dinledigin gibi, bir de kendini dinleyeceksin, biraz kendinle basbasa kalacaksin, kendinle konusacaksin, biraz da kendine emek harcayacaksin. Konusmayacaksin hatta, hic bir sey yapmayacaksin, hic bir seye yetisme derdinde olmayacaksin, pacalarindan seni cekistiren birileri olmayacak. Zaman kavraminin olmadigi bir yere gideceksin. Agir agir yapacaksin her seyi yada hic bir sey yapmayacaksin. Boyle bir hayali kurar mi insan?

Kurar yaa, kurmaz olur mu? Ne guzel demis sair:

Bugunlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasina,bir baska ülkeye,daglara, uzaklara...
Hayatindan memnun olan yok. Kiminle konussam ayni sey...
Her seyi, herkesi birakip gitme istegi.
Öyle ''yanina almak istedigi üç sey'' falan yok.
Bir kendisi.

Kalemine saglik Can Yucel!

Gidecek gitmesine de, gittikten sonra baska kuracak hayali kalmaz diye gitmiyor. Insanin son hayali de gerceklesirse, onu hayata ne baglar?

KOMSUM

2010-04-22T13:14:00.000-07:00

Azrail bu sabah bizim sokaktaydi.

Yandaki komsumu alip goturdu.

Cok yasli sayilmazdi. Belki 70'lerinde. Emekli olup da hayatini yasamaya calisanlardan biriydi.

Son bir yildir kanserdi.
Yenemedi.

Bahcesine, ciceklerine adamisti kendini. Surekli benim bahceme bakar ve kendi bahcesiyle kiyaslardi.

En son aldigi cicek pembe begonvildi. Ondan sonra da bahcesine hic bir cicek almak istemedi. Hic bir cicege bakmadi. Hic bir cicegi sevmedi. Arada bir elindeki bastonuyla, agir agir bahcesinde dolasirdi, hepsi o. Evinin 2. katindaki, asagiya muhtesem bir selale gibi sarkan ve gorenlerin -acaba sahtemi- diye dusundugu, o gur, canli kirmizi sardunyalarini bile bakamadigi icin kestirmek zorunda kaldi.

Son bir yilini neredeyse tek basina gecirdi, arada bir oglunun ugradigi hafta sonlari haric. O sokagi goren, kapinin onundeki koltukta gecti gunleri. Karisindan yllarca once ayrilmisti. Evli kizi hic arayip sormamisdi. Torunlari o gozu gibi baktigi bahcede hic kosturmamisti. Hic ailesiyle beraber o nefis ciceklerin oldugu bahcede, kahkalar icinde yemek yememisti. Yapayalnizdi. Yapayalniz yasadi ve yapayalniz oldu. Kendi secimimiydi? Ne oldu? Kimbilir? Nasil bir ofke, nasil bir aci olabilirdi -bir kizin olum yatagindaki babasini aramamasi icin?

O koltukta son gunlerinde neler dusunmustu? Kimbilir ne pismanliklar, kimbilir ne kirginliklar icindeydi.

Olum degilde, en cok olumu yapayalniz karsilamak koyuyor insana.

Biz insanoglu ne kadar aciziz. Ne kadar zavalliyiz. Aslinda ne kadar bir hic'iz.

2010' a GIRERKEN SOKAK DOLUSU HOMELESS'LAR

2009-12-28T20:02:00.000-08:00

Gunesin batisiyla birlikte, nereden, hangi koseden ciktiklarini bilemedigim homeless'lar baslari onlerinde yollara dokulmustu yine. Bazilari tek basina, bazilari minik guruplar halinde agir adimlarla yuruyorlardi. Cogunun ellerinde, bir marketten yuruttukleri alisveris arabasi. Arabanin icinde hic su ve sabun yuzu gormemis battaniyeleri ve kucuk bir gazete kagidina sarilmis yemekleri. Belli ki geceyi gecirmek icin her zamanki yerlerine dogru gidiyorlardi. Acaba dun aksam kaldiklari yerde bu aksam da kalabileceklermiydi? Bazen kaldiklari o koselerin sahipleri, onlari oradan uzaklastirmak icin ilave onlemler alirdi. Mesela parklarin etrafina kalin demirler cekmek gibi.

Oldum olasi acimisimdir bu homeless'lara. Kimbilir her birinin ne hikayesi vardir. Kimi butun gun, bir duvarin uzerine oturur ve birinin yolunu gozler. Ertesi gun yine ayni duvarda, yine butun gun, gozunu ufuktan ayirmadan o hic gelmeyen kisiyi bekler. Kimi kuaforden yeni cikmis saclari ve elinde en iyi marka bavullari ile yolculuga gider gibidir. Kimi de bu homeless'larin Harvard mezunudur. Doktoralidir. Her birinin anlatmakla bitmeyecek ayri ayri hikayesi vardir.

Insan bir kere aklini yitirmeye gorsun. O etrafindaki sevgililerin hepsi birer birer yok olur. Insan bir kere dusmeye gorsun. Dusenin dostu, dunyanin hic bir yerinde olmaz. Amerika'da ise dusenin ne dostu, ne akrabasi, ne cocugu, hic bir seyi olmaz. Yalnizca sokaklar kucaklar seni. Buz gibi sokaklar bagrina basar seni. Insanlarin tuketemeyip, yarim biraktigi yemekleri coplerden toplayarak karnini doyurmaya calisirsin. Cunku Yaradan insanin icine, her kosulda ayakta kalma arzusunu vermis bir kere.

Eskiden sabahin kor bir vaktinde, buz gibi bir havada ise giderken, kafalarini -kirden rengi donmus yorganlarinin icinde saklayan ve isinmaya calisan bu homeless'lari gorunce icim parcalanirdi. Son zamanlarda ise bunlara, coluk, cocuk eklenmeye basladi. Sayi artmis. En iyi ihtimalle artik her 50 cocuktan biri sokaklardaymis. Yuregin dayanabilirse bak. Insan o kucucuk bedenleri sokaklarda gormeye tahammul edemiyor. Oysa, her sey bir anlik Amerika'da. Bir anda isini kaybedebilirsin, uc ayda evini kaybedebilirsin, sonra bir muddet arabanda yasarsin ve sonra arabanda bozulunca sokaklara dusersin...Buz gibi sokaklara...

Annemin hep iki duasi vardi: "Allah'im bizi aclikla terbiye etme", "Allah'im sen aklimizi basimizdan alma". Amin.

2010'a girerken, annemin bu duasini butun insanlik icin istiyorum. Rabbim yarattigin hic bir kulunu aclikla terbiye etme. Rabbim hic bir kulunun aklini basindan alma". AMIN.

SANTA BARBARA

2009-09-10T23:24:00.000-07:00

Temmuz 2009'da cocuklari Turkiye'ye gonderdikten sonra, kari-koca yaptigimiz bir hafta sonu gezintisinden bu fotograflar... Nedense tren yolculuklarini hep cok sevmisimdir. Her halde trenle gunlerce, gecelerce yolculuk edebilirim. Bunun en yakin ornegi, Istanbul'dan sabah 8'de trene binip gece 3'de Kayseri'ye varmam ve yaptigim tam 19 saat yolculuk sonunda hala bikmamis olmamdir. O yuzden San Diego'dan oglen 12'de binip aksama dogru 6 gibi Santa Barbara'ya varmak dogrusu bana hic de uzun bir yolculuk gibi gelmedi:).

Santa Barbara, herhalde Kaliforniya'daki en guzel yerlerden biri. Uzun plajinin yani sira, buyuk bir yat limani var. Los Angeles'da ki zenginlerin, artistlerin hafta sonu (yada hafta arasi) kactiklari, kafa dinledikleri bir yermis. Michael Jackson'da Santa Barbara'da evi olanlardan biriydi. Fakat zenginlerin yogun olarak yasadiklari bir yer olmasina ragmen, Santa Barbara ayni zamanda oldukca da tutucu bir yer. Polis, kimsenin taskinlik yapmasina goz yummuyor.

Kaliforniya'da tum sahil sehirlerinde oldugu gibi, Santa Barbara'da da denizin uzerinde, direklerin uzerine kurulmus ve restaurant ve kafelerden olusan bir merkez var. Burada ayrica isteyen balik da tutabiliyor. iste bu pelikan da balik avlayanlarin yaninda nasibini arayanlardan...

Sahil boyunca devam edildiginde, genis bir plajin yaninda ki limana ulasiliyor. Limanda, her boydan ve her fiyattan tekneler var. Bu teknelerle Santa Barbara'nin karsisindaki adalari ziyaret etmek mumkun. Tabii suya dusup, kopek baliklarina yem olmamak kosuluyla.

Gunesin batisiyla beraber, limandaki teknelerin denize vuran golgeleri nefis bir manzaraydi.

Aksam, herkes en guzel elbiselerini giyip, santa Barbara'nin merkezine dogru yurumeye basladi. Bu merkezde ne var derseniz? Birbirinden lux, marka magazalar, iclerinde canli muziklerin yer aldigi pahali restaurantlar diyebilirim. Tabii butun bu magazalarin arasinda, ucuk kacik magazalara rastlamak da mumkun. Pembe magaza bunlardan biri.

CHICAGO

2009-09-02T20:12:00.000-07:00

Bu sene biletleri Orbitz'den ucuz almamin tek iyi yani, Chicago'da yaklasik 10 saat beklemek zorunda kalmam oldu. Yanimda cocuklar ve koca da olmadigi icin bir an kendimi, universite sonrasi yaptigim Ingiltere ziyaretinde gibi hissettim ve Chicago'nun downtown'i ni karis karis gezdim.

Guzel tarafi, tekerlekli el bagajini alip, kendisini sokaklara firlatan tek kisinin benim olmadigimi gormekdi. Sanki bir turist sehri. Yoksa herkes benim gibi Orbitz'den bilet aldi da, havaalaninda bilmem kac saat beklemek zorunda kaldi diye dusunmedim de degil. Neyse, havaalaninda downtown'a gitmek hic zor olmadi. Havaalaninin en alt katina inip, trenlere ulasinca, ver elini downtown'a giden tren. 2.5 dolar gidis ve 2.5 dolar donus. Yani bu gezi toplam 5 dolara mal oluyor:).

Downtown biraz New York gibi, yuksek binalari var. Ama Manhattan'in o kendini begenmisligi yok. Biraz daha mutevazi. Eger bir mimar yada insaat muhendisi iseniz, Chicago'daki binalar sizi buyuleyecektir. Hepsi birbirinden farkli modern binalar ile, eskinin hala cazibesini koruyan nefis yapilari icice, uyum icindeydiler.

Chicago'ya giden birisinin mutlaka yapmasi gereken sey, Sears Tower'a cikmasi. Yanlis hatirlamiyorsam, 15 dolar giris parasi aliyorlar. Dunyanin en yuksek binasi imis. Gerci, binanin tepesine sonradan anten filan eklemisler, ve ancak bu sekilde Tayvan'daki Taipei 101 Tower'i gecebilmisler. Eee o kadar hilede olsun artik:).

Cok guzel parklari var. Buckingham Palace Park, bunlardan biri. Kocaaaamaaan bir havuz, icinde sular akiyor, etrafi yesillendirilmis. Biraz Londra'daki sarayin onundeki parkin havasi var.

Bir diger park, Abraham Lincoln'un heykelinin bulundugu park. Parkin icine bir kisma, beyaz lahanalar, yesil kivirciklar filan dikmislerdi. Adini da art koymuslar. Bu tip bir calismayi seneler oncede New York Manhattan'daki parkta gormustum ve cok komik gelmisti bana.

Yol boyunca, icinde sularin, fiskiyelerin bulundugu daha pek cok park sehrin icinde yer almakta. Bu parklarin cogunda, cocuklar, buyukler, sicak havanin etkisiyle, kendilerini sularin altina atmaktalar.

Downtown'da cok guzel magazalar var. Butun markalarin, buyuk magazalarini bulmak mumkun.

Ama ben bu kadar tabana kuvvet yurudukten sonra, magaza bakmak yerine, havaalanina geri donup, nefis bir starbucks kahvesi ile dinlenmeyi tercih ettim.

Baska bir gezide bulusmak dilegiyle...

BIR ANNELER GUNUNE YAKLASIRKEN

2009-05-06T21:48:00.000-07:00

Bu aciya benim bile yuregim (sirf insan oldugumdan) dayanamazken, insanin kendi akrabalarina bu zulmu yapabilmesine inanmak cok zor geliyor. Mal, mulk, para, kiskanclik, tecavuze ugrayan akraba, vs. hepsi laf, hepsi hikaye....

Bu kadar kabak gibi ortaya cikan, cahilligin, geri kalmisligin boyutunu gorememek icin daha hangi katliamlarin olmasi gerekiyor ki?

Yurdumuzun insanlari...

Anasiz, babasiz kalan 70 cocuk...

Dogmadan katledilmis cocuklar...

Daha hayatlarinin basinda, asla unutamayacaklari aci ile tum omrunu gecirmek zorunda kalacak olan cocuklar...

Hala zamani gelmedi mi, sagi, solu, kuzeyi, guneyi, bir kenara birakip, bu insanlari egitme vakti hala gelmedi mi?

Insanin, insan olmaktan utanc duydugu anlardan biri daha...

Gelde kolaysa, yuregine siniyorsa, anneler gununu kutla, kutlayabilirsen...

Hurriyet, Milliyet ve Aksam gazetesinden alintilar:

*******************

Genç imamın cenaze namazını Bardakoğlu kıldırdı. Bardakoğlu tören öncesi Hürriyet’e şunları söyledi:"Karıncayı incitmeyi, kuş yuvasını bozmayı bile insanlığın mürüvvetine aykırı gören dinin mensubu olduğumuz halde bu vahşetleri yapıyor olmamız gösteriyor ki, bir yerde yanlış yapıyoruz. Bu yanlışı arayıp bulmalıyız. Psikologlar, din adamları, siyasetçiler, eğitimciler, hepimiz başımızı iki elimizin arasına alıp, ’ne oluyor bize, bu acımasızlık, bu sevgisizlik niye’ diye sormalı ve ortak aklı vakit geçirmeden oluşturmalıyız. Bu vahşeti, töre cinayeti ya da kan davasıyla izah edemeyiz. Bu din dışı, insanlık dışı bir vahşettir."
****************

70 çocuk öksüz ve yetim

***************
Mardin Mazıdağı Bilge Köyü'ndeki saldırının en acı yüzü. Tam 70 günahsız çocuk bundan sonra yaşamını annesiz ve babasız sürdürecek. Talihsiz çocuklar Anneler Günü'ne annesiz girecek. Mardin Sosyal Hizmetler Müdürü, öksüz ve yetim çocuklar arasında süt emen bebekler olduğunu söyledi

***************

Zanlı A.K.Ç.'nin ifadesinde, karşı taraftan birinin kendi ailelerindeki bir kıza tecavüz ettiğini öne sürerek, 'Sevgi Çelebi'yi gelin istedik, vermediler. Çocuk ve kadınları geride intikam alacak kimsenin kalmaması için öldürdük' dediği öne sürüldü. Öte yandan saldırı planının Sabri Resul Türbesi ve Kırçeşme Köyü Camii'nde yapıldığı iddia edildi.

**************

GURBETTEYIM GURBETTE

2009-03-22T20:56:00.000-07:00

Yureginin bir tarafinin hic bitmeden kanamasidir gurbet...
Dunyada yasarken yakinlarini yitirmektir...
Kacistir gurbet, birilerinden, bir seylerden...
Mutluyum sanirsin, alistim sanirsin, unuttum sanirsin...
Ama yanilirsin..
Ne unutulur, ne alisilir, ne tam mutlu olunur..
Dogru olani da budur zaten, hak olani...
Hak olani budur..
Hakkina razi olmayan, kendisine verilenle yetinmeyen,
Diyetine de razi olmalidir bu yolcuklukta..
Oyle bir kaderdir ki,
anadan, kiza gecer..
Oyle bir yolculuktur ki bu, kizlar analarinin cezalarini ceker..
Oyle bir ciledir ki bu, ne ceken hatirlar, ne cekmeyen bilir..
Oyle bir yalnizliktir ki bu boslugunu en yakinlarin, en sevdiklerin bile dolduramaz..
Oyle bir yoldur ki bu, donusu yoktur...
Ya o yola hic cikmayacaksin, yada cikinca donemeyeceksin...

Tuba, San Diego, 2009

YENI BIR YIL ve YENI UMUTLAR

2008-01-01T14:18:00.000-08:00

Her yeni bir baslangic, yeni umutlari da beraberinde getiriyor. Nedense, olumsuzu dusunmekten ziyade, en pesimist olanimiz bile, yeni baslangiclara "acaba" diye umut ederek giriyor. Dun hep beraber, yeni yil yemegimizi yerken, bundan 7 yil (artik 8 yil demem gerekiyor) evvel, 2000 yilina girisimiz geldi aklimiza. Amerika'da, Hemet'de, paramiz olmadigi icin, dagda kabin kiralamak yerine, mutevazi bir otelde oda tutmustuk. Yemegimizi, Acapulco'da, Meksikan muzigi esliginde yemistik. Sonra da otel odasina dondugumuzde, her birimiz kagitlarin uzerine, isteklerimizi yazmistik. Ben bir suru makaleler yazdim, benim adimla baslayan. Galiba 19 tane idi, neden 20 degildi bilmiyorum. Kizim, guzel bir ev cizmisti, bahcesinde yesil agaclari ve de kopegi olan. Kocam ise kac tane oldugunu hatirlamadigim $$$$$ lar yazdi kagitlarin uzerine. Sonra o kagitlari cama yapistirdik. Sabah gunes uzerlerine dogacak ve bizim dileklerimizde olacakti. Tabii, yuksek tahsilli insanlarin, bir kagit parcasina bir seyler yazip, cama yapistirmalari ve olacagina inanmalari simdi o kadar komik ve cocukca geliyor ki. Kimbilir, belki birazda komiklik olsun diye mi yapmistik acaba? Ama obur taraftan her sey inanmakla baslamiyor mu? Namaz kilarken, ellerini acip gormedigin, bilmedigin birinden isteklerde bulunurken, yapilan cok da farkli degil zaten.

Insanin zihninden gunde 90,000 tane dusunce gecermis. Bu dusunceler, her gun asagi yukari ayni imis. Her gun ayni seyi dusunur, ayni seyi ister, ayni seyin hayalini kurarken, o seyin olmamasi ihtimali zaten oldukca dusuk. O istedigin, hayalini kurdugun sey, bir sure sonra yasama amacin haline geliyor ve onu gerceklestirmek icin de insan tum sartlarini zorluyor ister istemez.

Eger yasantini yada yasamina girenleri degistirmezsen dusuncelerini de degistirme imkanin yok.

“düşünceleriniz pozitif olsun,

çünkü düşünceleriniz sözleriniz olur.

sözleriniz pozitif olsun,

çünkü sözleriniz davranışlarınız olur.

davranışlarınız pozitif olsun,

çünkü davranışlarınız alışkanlıklarınız olur.

alışkanlıklarınız pozitif olsun,

çünkü alışkanlıklarınız değerleriniz olur.

değerleriniz pozitif olsun,

çünkü değerleriniz kaderiniz olur.”

mahatma gandi

Sozde kolay tabii ama, uygulama da pek oyle degil. Dost sandigin, dostun diye turlu fedakarliklar yaptigin birinden, hak etmedigini dusundugun davranislari gordukten sonra, gel de pozitif dusun bakalim!!

Bakalim 2008 neler getirecek ve neler goturecek?

ÖLüM

2007-12-29T21:23:00.000-08:00

Gecenlerde bir magazada 80'li yaslarinda oldugunu tahmin ettigim bir adam, yaninda muhtemelen kizi veya bakicisi ile, bir yemek tabagina bakiyordu. Yasli adam, eline kirmizi bir porselen tabak almis ve titremesini durduramadigi eliyle, tabagi inceliyordu. Ben de yasli adami. Kayinvalideme adami gosterdim. "insanin hevesleri hic bitmiyor" dedi.

Demek beden yaslaniyor, ama ruhumuza hic bir sey olmuyor. Daha yaradildigimiz andan itibaren, icimize her seyden oldugu gibi bir tutam da yasama arzusu serpilmis. Iste o arzu bizi, 80'li yaslarda tabak almaya, yeni koltuk takimi almaya, 90'li yaslarda yeni ev insaa etmeye kadar goturuyor. O yasam arzusu ki, en sevdiklerimizi kaybetsek bile, yerlerini hic bir sey dolduramasa bile, yine de yasamdan keyif almaya calisarak yasami surduruyoruz.

Gecen gun is yerinde ki arkadaslarima, "Ölümden sonra ne olacagina inaniyorsunuz" diye sordum. Ikisi hiristiyan, biri Budist. Budist olani "Ölümden sonra hayat yok" dedi. "Ne yasiyorsan bu dunyada yasamaya bak. Cennette, cehennemde bu dunyada. Sonrasi buyuk bir karanlik. Tipki ruya da olmak gibi. "

Sonra ben bir kitap da okudum. Hangi kitap oldugunu hatirlamiyorum. "Dini kitaplar iste bu yuzden indirildi. Insanlarin Ölümden korkmamasi, insanlari Ölüme hazirlamak icin.".

Gencecik arkadasim öldü. Caresi bulunamayan bir hastaliktan. Caresi bulunmayan hastaliktan Öldügu icin cennete gitme ihtimali varmis. Peki bu hastaligin caresi bundan 100 yil sonra bulunursa, ne olacak? Arkadasimin cennete gitme ihtimali ortadan kalkacak mi? Yoksa, bu tarihten once ölenler, bu tarihten sonra ölenler diye bir sinirlandirma mi getirilecek?

Sonucta insan ölümden degil, bilinmeyenden korkuyor. Insan sevdiklerini kaybetmekten degil, onlari bir daha hic gorememek ve sesini duyamamaktan korkuyor. Ama yasarken de zaten, dunyanin kilometrelerce uzagina gitmek zaten, ölümun yarisi degil mi? Neyi paylasiyoruz ki sevdiklerimizle?

ILK YURT DISI SEYAHATIM

2007-12-29T19:55:00.000-08:00

Ilk yurt disina yolculugumu 1989 yilinda yaptim. Henuz 21 yasinda, ITU'yu 4 senede bitirmenin gururu icinde, Ingiltere'ye yuksek lisans yapmak uzere yola koyuldum.

Babam, geleneklerine bagli bir Karadenizliydi. Ama egitim icin yapmayacagi fedakarlik yoktu. Simdi dusunuyorum da, Turkiye'de ki babalarin %80'i benim babam gibi dusunseydi, basta Dogu olmak uzere, Turkiye'nin hic bir yaninda egitim problemi olmazdi. Babam hep cok irdeyelen, tum detaylari dusunen bir karaktere sahip olmustur. Ucaga binmeden once, bana iki paket biskuvi verdi. "Ne olur ne olmaz, yaninda bulunsun" dedi. Ben de onu kirmamak icin, burnum bir karis havada, o biskuvilere gercekten ihtiyac duyacagimi hic bilemeden biskuvileri sirt cantama koymustum.

Yola cikmadan bir gun once bana sunu sormustu "sabah kalktiginda, degisik bir ulkede uyanacaksin, artik geri donusun olmayacak, korkmayacak misin, bizlerden ayri olacagin icin uzulmeyecek misin". Sabah Ingiltere'de kaldigim evde uyandigimda ilk aklima babamin bu cumleleri gelmisti. Sanki benim yerime yasamisti, belki gercekten yasamisti. 13 yasinda, cocuk denecek yasta, para kazanmak icin, evini terketmek zorunda kalmisti. Evinden uzakta gecirdigi gunlerde yasadigi duygular, edindigi tecrubeler yillar sonra kizina ogut olmustu.

Insan hayati ne garipti. Babamin para kazanmak icin evi terkedip, yaylalarda evinden, anasindan, asindan uzakta gecirdigi gunler bir yanda, benim seneler sonra, daha iyi bir egitim icin, daha iyi bir kariyer icin, evimden uzaklara gitmem arasinda, aslinda temelde hic bir fark yoktu.

O zamanlar henuz Ingiltere, Turkiye'ye vize uygulamiyordu. Ama her an vize uygulamasi bekleniyordu. Gumruge girdigimde, hayatimin en utanc dolu bir kac anindan birini yasadim. 4 -5 tane gumruk sirasi vardi. Sira bana geldiginde, pasaportumu inceledikten sonra, neredeyse bir saat suren sorgulama baslamisti.:

Niye Ingiltere'ye gidiyordum,

---

param var miydi?

----

kac param var di?,

----

param biterse ne yapacaktim,

---

babam ne is yapiyordu?

---

kardeslerim var miydi?

---

daha hatirlayamadigim milyon tane soru. Bir ara arkama baktim, benim arkamdakiler diger siralara gecmislerdi. Ucaktan ilk inenler arasinda olmama ragmen, benden sonrakiler coktan gumruk islemlerini tamamlamislar ve iceri gecmislerdi bile.

O zamana kadar, kahraman bir irkin cocugu olarak hep gurur duyan ben, ilk defa eziklik duymustum. Benzer bir ezikligi de, cok kisa bir sure sonra Fransiz konsoloslugunun onunde yasayacagimi bilmeden Ingiltere'ye girmeyi basarmistim.